Το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε το όνομα «Square Enix», είναι τα JRPGs της. Πιο συγκεκριμένα, τα διαχρονικά Final Fantasy, όπως το VI και το VII (για τo SNES και το Playstation αντίστοιχα), μέχρι τα πιο μοντέρνα που ήρθαν με τελείως διαφορετική όψη για τις νεότερες κονσόλες, όπως το πολυαναμενόμενο για το PC gaming κοινό, Final Fantasy XV. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Kefka, τον πιο παλαβό κακό που έχουμε αντικρίσει ποτέ στην σειρά, ή την γεμάτη ανατροπές και μάχες αποστολή μας στο να ανακαλύψουμε τι είναι ο Sephiroth, ή ακόμα και την τελευταία μάχη που μας κράταγε το παιχνίδι για το τέλος; Για όλα τα παραπάνω είναι υπεύθυνη η Ιαπνωική εταιρεία που μαζί με την Tokyo RPG Factory, το studio που μας έδωσε το επιτυχημένο I am Setsuna, μας ετοίμασαν ένα ακόμα JRPG από το οποίο έχουμε υψηλές απαιτήσεις και ανυπομονούμε να ανακαλύψουμε και να ταξιδέψουμε στον κόσμο του. Ο λόγος για το Lost Sphear.

Η Tokyo RPG Factory ανήκει στο σύνολο της Square Enix από το 2015, και έγινε γνωστή από το πρώτο της τίτλο, το I am Setsuna. Όπως και στο I am Setsuna, έτσι και στο Lost Sphear, η εταιρία επιτυγχάνει τον συνδυασμό που θέλει, να συνδυάσει δηλαδή τα στοιχεία που κάναν τα παλιά JRPGs αντικείμενα λατρείας, όπως την μουσική, το gameplay, την πλοκή που συνήθως ακολουθούσε το παιχνίδι, και τους αγαπητούς και αξέχαστους χαρακτήρες, με την σημερινή τεχνολογία και τις δυνατότητες που διαθέτουν τα υπολογιστικά μας συστήματα. Ας δούμε όμως αν το πολυαναμενόμενο Lost Sphear ξεχωρίζει, και αν αξίζει μια θέση στην συλλογή μας.

Η ιστορία ξεκινάει με τον Kanata, και έναν εφιάλτη που τον βασανίζει και ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του. Στο όνειρο αυτό, ένας βασιλιάς μάχεται με ένα ρομπότ. Δεν θα καταλάβουμε και πολλά σε αυτό το σημείο, αλλά το παιχνίδι φροντίζει να μας τα εξηγήσει όλα σταδιακά, γεμίζοντας τα κενά σαν κομμάτια παζλ. Μαζί με τον Locke και την Lumina, τους παιδικούς του φίλους, o Kanata ζει στο Elgarthe, ένα μικρό και ήσυχο χωριό. Αφού τους ζητηθεί να πάνε να καθαρίσουν το τοπίο από τα τέρατα που εμφανίζονται όλο και πιο συχνά στον κόσμο τους, γυρνώντας στο χωριό τους, αντικρίζουν ένα θέαμα, που πρόκειται να είναι και η αιτία που θα ξεκινήσει η περιπέτεια τους. Το χωριό τους, όπως και ένα μεγάλο μέρος ολόκληρου του κόσμου, έχει εξαφανιστεί. Όχι όμως με την έννοια της λέξης όπως την γνωρίζουμε εμείς, καθώς μπορούν να δουν το μέρος ή το αντικείμενο που έχει «χαθεί», αλλά αντί αυτού, βλέπουν μια λευκή ομίχλη.

Καθώς έχουν σαστίσει από αυτό το ανεξήγητο φαινόμενο, μια φιγούρα εμφανίζεται μέσα από την ομίχλη, ένας μυστηριώδης τύπος, ονόματι Van – ο οποίος θα μας ακολουθήσει στην περιπέτεια μας, και θα γίνει το τέταρτο μέλος του group μας. Ο Kanata βλέπει ένα όνειρο, με τον βασιλιά που είχαμε δει στην πρώτη σκηνή του παιχνιδιού, να λέει στον πρωταγωνιστή μας πως είναι ο εκλεκτός, αυτός δηλαδή που μπορεί να επαναφέρει τον κόσμο στην αρχική του κατάσταση, χρησιμοποιώντας την ικανότητα που μόνο αυτός διαθέτει: Την δύναμη των αναμνήσεων. Εκμεταλλευόμενος την δύναμη του αυτή, ο Kanata σώζει το χωριό του και τους κατοίκους του. Κάπου εκεί είναι όμως η στιγμή που η Αυτοκρατορία μαθαίνει για την απίστευτη ικανότητα του πρωταγωνιστή μας, και θα του ζητήσει να προσφέρει την βοήθεια του για τους στόχους της, αλλά και για το καλό του κόσμου και για τους ανθρώπους που την χρειάζονται. Έτσι λοιπόν, ξεκινάει η περιπέτεια του Kanata και της παρέας του με σκοπό να μάθουν από που προέρχεται αυτό το φαινόμενο και να το σταματήσουν.

Στον τομέα του gameplay, για όσους γνωρίζουν τον προηγούμενο τίτλο της Tokyo RPG, δεν θα μας κάνει τίποτα εντύπωση, ως προς την καινοτομία ή την εξέλιξη του είδους. Ο τρόπος που κινούμαστε στο κόσμο και τον χάρτη, το σύστημα μάχης, την χρήση του Active Battle System, (θα το δούμε εναλλακτικά και ως ATB) τον τρόπο που ανεβάζουμε το επίπεδο και την δύναμη των ηρώων, είναι στοιχεία που έχουμε ξαναδεί σε αντίστοιχους τίτλους του παρελθόντος. Οι μεγαλύτερες επιρροές του παιχνιδιού, θα λέγαμε πως προέρχονται από το Chrono Trigger ή το Final Fantasy, τουλάχιστον ως προς τον τρόπο που γίνεται η διήγηση και οι μάχες. Πράγμα που σημαίνει πως την ώρα της μάχης, τοποθετούμε στρατηγικά τους χαρακτήρες μας, καθώς κάποιοι είναι melee, δηλαδή μάχονται σώμα με σώμα, ή AOE, δηλαδή το εύρος της επίθεσης τους είναι μεγαλύτερο, οπότε συνειδητοποιούμε άμεσα πως θα προσπαθήσουμε να τους τοποθετήσουμε σε σημείο που θα μας δώσει όσο το μεγαλύτερο δυνατόν προβάδισμα γίνεται, αφού σε πολλές μάχες θα αντιμετωπίσουμε πολύ περισσότερους εχθρούς από όσους χαρακτήρες έχουμε στην ομάδα μας. Αυτό καθιστά την στρατηγική τοποθέτηση μονόδρομο για την νίκη. Πέρα από τις βασικές επιθέσεις λοιπόν, αργότερα αποκτάμε ικανότητες που χρησιμοποιούν οι χαρακτήρες ανά μερικούς γύρους κατά την διάρκεια της μάχης.

Ένας τομέας που θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν και να τον μάθουμε όσο καλύτερα γίνεται είναι (όπως και στα περισσότερα JRPG’s), τα φυσικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους εχθρούς και τις επιθέσεις μας. Για παράδειγμα, οι μηχανές έχουν αδυναμία στην φωτιά και τον αέρα, ή τα πλάσματα του νερού έχουν μεγάλες αντιστάσεις σε επιθέσεις του αέρα. Είναι σίγουρο πως θα τα μάθουμε στην πορεία, καθώς έχουμε πολλές μάχες να αντιμετωπίσουμε και αρκετές ευκαιρίες να πειραματιστούμε. Επίσης, ένα απο τα πολύ σημαντική στοιχεία του παιχνιδιού είναι η χρήση των Vulcosuits, κάποιων ειδικά διαμορφωμένων μηχανικών στολών, που αυξάνουν τις ικανότητες μας, και μας δίνουν την δυνατότητα για combo επιθέσεις μεταξύ των χαρακτήρων μας. Η ιστορία εξήγει για ποιόν λόγο υπάρχουν και τι είναι, αλλά καλό είναι να μην αναφερθεί εδώ, προς αποφυγή των spoilers. Εμείς το μόνο που θα αναφέρουμε, είναι πως κάθε φορά που θα κάνουμε equip την Vulcosuit, θα νιώθουμε σαν να φοράμε το Magitek Armor από το Final Fantasy VI. Το παιχνίδι λοιπόν, όπως αναφέραμε και πιό πάνω, είναι ενα μεγάλο homage στα παλαιότερα και αγαπημένα JRPG’s που πιθανότατα όσοι ενδιαφέρονται για το Lost Sphear, να τα έχουν ήδη παίξει. Το παιχνίδι στοχεύει σε αυτό, και μπορούμε να πούμε πως το έχει καταφέρει, τουλάχιστον εώς έναν βαθμό.

Απο καλλιτεχνικής πλευράς, το παιχνίδι έχει επιτύχει τον σκοπό του. Όμορφα γραφικά και «απαλές» κινήσεις θυμίζουν με την πιο γλυκιά όψη τα παιχνίδια και το ύφος που έχουμε αγαπήσει και νοσταλγήσει. Αυτό βέβαια, θα μπορούσε να πει κανείς πως παίρνει πόντους μοναδικότητας, κάτι που οφείλει κατά βάση να μας προσφέρει ένας σύγχρονος τίτλος. Η Tokyo RPG Factory έχει δουλέψει πολύ στο κομμάτι των γραφικών του παιχνιδιού. Υπέροχα σκηνικά, ξεχωριστοί χαρακτήρες, και αξιομνημόνευτες τοποθεσίες συνθέτουν ένα όμορφο παιχνίδι που τουλάχιστον σε αυτό το κομμάτι, έχει δώσει την δική του πινελιά. Βουνά, θάλασσες, λιβάδεια και μηχανικά εργοστάσια, οι μάχες μπορούν να διεξαχθούν παντού, και αυτό κρατάει το ενδιαφέρον μας ζωντανό. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ξέρουμε πως ο σκοπός της ομάδας ανάπτυξης είναι να μας δώσει ένα «κλασσικό» JRPG, αλλά με δικό του original story, και με το δικό του touch απο άποψη γραφικών και μουσικής. Όταν γνωρίζουμε λοιπόν πως γίνεται εσκεμμένα, δεν μπορούμε να το κατακρίνουμε, αφού ήδη γνωρίζουμε τι θα δούμε στην περίπτωση που το αγοράσουμε. Αν υπάρχει όμως κάτι που να ξεχωρίζει σε αυτό το παιχνίδι, κατα την γνώμη μας, είναι το υπέροχο soundtrack που διαθέτει, και μας ακολουθεί καθόλη την διάρκεια. Ο Tomoki Miyoshi δημιουργεί για άλλη μια φορά ένα πολύ όμορφο, ατμοσφαιρικό και πλήρες soundtrack. Τα κομμάτια είναι άρτια τοποθετημένα στο παιχνίδι και μας δημιουργούν την κατάλληλη ένταση για την κάθε περίσταση. Είτε είμαστε σε μάχη, είτε βιώνουμε κάποια συναισθηματική στιγμή, αλλά ακόμα και στο overworld, η μουσική συνοδεύει άψογα την δράση

Το παιχνίδι σε ένα mid-high range σύστημα (R9 380 4GB- I5 4690K – 8GB RAM) θα παίξει χωρίς κανένα πρόβλημα. Πέρα από το γεγονός ότι είναι αρκετά «ελαφρύ» από μόνο του, είναι και σωστά παραμετροποιημένο για να τρέχει εύκολα σε κάθε σύστημα. Το πιο πιθανό λοιπόν είναι να μην διατρέξουμε κάποιο πρόβλημα όσο παίζουμε.

Εν κατακλείδι, μπορούμε να πούμε πως το Lost Sphear είναι γενικά ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι. Μουσική, γραφικά, gameplay, ιστορία και χαρακτήρες, όλα συνθέτουν ένα σύνολο που μας κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Χρησιμοποιεί θελημένα μια ήδη υπάρχουσα αλλά επιτυχημένη συνταγή και το κάνει σωστά. Οπότε δεν θα βρούμε κάτι αρνητικό μέσα στο παιχνίδι, πέρα ίσως απο δύο θέματα, που είναι καθαρά στην προσωπική άποψη του καθενός. Το ένα είναι πως το Lost Sphear, κακά τα ψέμματα, δεν θα μας εντυπωσίασει με κάποια καινοτομία ή εισάγωντας κάποιον καινούργιο τρόπο. Θα νιώσουμε πως το έχουμε ξαναπαίξει στο παρελθόν, όσον αφορά την όλη αίσθηση που μας δίνει. Εννοείται όμως πως, όπως είπαμε και παραπάνω, το παιχνίδι έχει πολλά original στοιχεία σαν τίτλος, και σίγουρα δεν θα μας απογοητεύσει. Το άλλο θέμα, είναι ίσως η τιμή του. Φαίνεται κάπως περίεργο να είναι full price ένα παιχνίδι που δεν έχει τα στοιχεία ενός ΑΑΑ τίτλου, οπότε ίσως διστάσουμε να προβούμε σε κάποια αγορά.

Το Lost Sphear είναι διαθέσιμο στο Steam στην τιμή των 49,99€.

Ευχαριστούμε την CD Media S.A. για την παροχή του Review Code.

Lost Sphear - PC Review
ΙΣΤΟΡΙΑ8
GAMEPLAY9
ΓΡΑΦΙΚΑ8.5
ΑΠΟΔΟΣΗ8
ΔΙΑΡΚΕΙΑ8.5
ΜΟΥΣΙΚΗ9.5
8.5Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0.0