Κάτι που παρατηρείται τώρα τελευταία στην σύγχρονη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών, είναι η παροδική επικράτηση κάποιου συγκεκριμένου είδους. Αυτό το είδος υιοθετείται από πολλές και διάφορες εταιρείες ανάπτυξης – όπως συμβαίνει με τα επερχόμενα FPS MOBAs (Overwatch, Battleborn κλπ) – και ακολουθείται από συγκεκριμένες τακτικές μάρκετινγκ είτε στην κυκλοφορία είτε στην διαφήμιση. Μέσα στα παραπάνω είδη βρίσκονται και τα πρόσφατα Episodic Games όπως τα παιχνίδια της Telltale Games και της Square Enix. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως τα επεισόδια του Life is Strange ή Tales from the Borderlands κατόρθωσαν να μας κρατήσουν απασχολημένους για αρκετές ώρες και να μας ξαφνιάσουν με τα ξαφνικά «γυρίσματα» στην υπόθεση. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η τακτική ξεφεύγει από τα Narrative Adventures και περνάει στα παιχνίδια δράσης;

Το HITMAN είναι το πιο πρόσφατο παιχνίδι της ομώνυμης σειράς και μας έρχεται σε επεισόδια που κρατάνε περίπου δύο ώρες, ή τέσσερις αν προσπαθήσουμε να ολοκληρώσουμε και τις προκλήσεις με τις οποίες έρχονται μαζί. Η Square Enix συνεργάστηκε με την ομάδα ανάπτυξης IO Interactive για να παραδώσουν στους φίλους της σειράς ένα παιχνίδι αντάξιο των προσδοκιών. Ωστόσο, πολλές είναι οι απόψεις για την ποιότητα αλλά και την απόδοση στα μηχανήματά μας. Η χρήση μιας καλύτερης έκδοσης της Glacier 2 μηχανής υπόσχεται να μας δώσει ένα προιόν με ανανεωμένα γραφικά και περιβάλλοντα, καλύτερο φωτισμό αλλά και καλύτερο Α.Ι., στοιχείο βασικό σε Stealth games.

Θα ξεκινήσω ανακαλώντας τα σοφά λόγια του Στέλιου Αμερικάνου στο Review του Alekhine’s Gun:

Ένας από τους πιο σημαντικούς τομείς σε ένα stealth-based game είναι αναμφισβήτητα το AI. Όσους έξυπνους και καλοφτιαγμένους τρόπους δολοφονίας να έχει ένα παιχνίδι αυτού του είδους, όσο όμορφο και ατμοσφαιρικό να είναι, ένα κακό AI είναι ένα από τα στοιχεία που θα βγει μπροστά και θα τα διαλύσει όλα. Ο λόγος φυσικά είναι πως είναι από τα παιχνίδια που οι παίκτες του θα περάσουν ώρες παρατηρώντας το, μαθαίνοντας το και υπολογίζοντας τις επόμενες κινήσεις, ώστε να σχεδιάσουν εν τέλει το τέλειο χτύπημα.

Το κακό με τον παραπάνω τίτλο είναι ότι το Α.Ι. του είναι…κακό. Αυτό δεν συμβαίνει στο HITMAN. Ο κάθε παίχτης, είτε παλιός είτε νέος στην σειρά, θα βιώσει μια πραγματικά καλοφτιαγμένη προσομοίωση του πως είναι να εκτελείς χρέη ψυχρού δολοφόνου. Μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει δύο βασικές αποστολές στις οποίες μας δίνονται κάποια στόχοι για να εξολοθρεύσουμε αλλά και κάποια Objectives για να ολοκληρώσουμε. Μαζί με κάθε αποστολή θα μας δίνεται και μια λίστα από Feats και Challenges για να ολοκληρώσουμε με την μόνη διαφορά ότι ίσως αποτελούν και μια έμμεση βοήθεια για το πως θα προσεγγίσουμε τους στόχους μας.

Εντύπωση κάνουν οι τοποθεσίες στις οποίες θα βρεθούμε και το πόσο εμπλουτισμένες είναι με NPCs αλλά και διαφορετικά αντικείμενα τα οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας. Μιας και οι στόχοι μας είναι χαρακτήρες μεγάλης σημασίας, είναι φυσικό να υπάρχει και το αντίστοιχο επίπεδο ασφαλείας: φύλακες, πράκτορες, κάμερες, όπλα και συναγερμοί. Και εδώ αρχίζει το καλό. Θα πρέπει να βρούμε τον καλύτερο τρόπο για να προσεγγίσουμε τον στόχο μας χωρίς να κινήσουμε υποψίες και χωρίς να προκαλέσουμε οποιουδήποτε είδους αναστάτωση. Οι επιλογές μας είναι πάρα πολλές και ο πειραματισμός είναι στοιχείο εξαιρετικά απαραίτητο. Για παράδειγμα, μπορούμε να αμφιεστούμε ως μοντέλο ξεγελώντας τους πάντες ή να μεταμφιεστούμε σε αστυνομικό. Η δεύτερη επιλογή έχει μεγαλύτερο ρίσκο αφού οι άλλοι αστυνομικοί δεν έχουν ξαναδεί την φάτσα μας στις ομάδες τους οπότε αμέσως θα περάσουμε από έλεγχο. Επίσης, μπορούμε να σκοτώσουμε κάποιον και να πετάξουμε το όπλο στο έδαφος ώστε να φαίνεται ως αυτοκτονία με αποτέλεσμα να ξεφύγουμε από ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Οι επιλογές βρίσκονται σε όλο το μέρος και σίγουρα θα θελήσουμε να τις δοκιμάσουμε όλες.

Η ουτοπική παρουσίαση του gameplay αντικρούεται άμεσα με την απόδοση στους υπολογιστές. Έχοντας έρθει σε επαφή με αντίστοιχο αντίγραφο σε κονσόλα, μπορώ να πω πως το ευχαριστήθηκα αρκετά – αν εξαιρέσουμε το ατελείωτο Loading. Το ίδιο όμως δεν μπορεί να υποθεί και για την έκδοση του υπολογιστή. Για άλλη μια φορά, η AMD θάβεται δέκα μέτρα κάτω από την Γη και οι κάτοχοι μιας κάρτας μέσης κατηγορίας (ή και παραπάνω) θα υποφέρουν. Το ίδιο ισχύει και για τους επεξεργαστές μιας και υπάρχει μεγάλη εξάρτιση από πυρήνες. Ξεκινώντας το παιχνίδι, θα δούμε πως ο Launcher αναγνωρίζει τα κομμάτια του συστήματός μας και εφαρμόζει τις καλύτερες ρυθμίσεις για το βέλτιστο αποτέλεσμα. Για όσους έχουν εγκαταστήσει τα WIndows 10, υπάρχει και η επιλογή του DirectX12. Η γενικότερη ιδέα πίσω από αυτό το API χαμηλού επιπέδου είναι ότι δίνεται η δυνατότητα στον χρήστη να χρησιμοποιεί δύο κάρτες διαφορετικής αρχιτεκτονικής στον υπολογιστή του (Nvidia και AMD) μέσω του «Explicit Asynchronous Multi-GPU» αλλά επίσης και να ελευθερώνονται πυρήνες στον επεξεργαστή για καλύτερη κατανομή των διεργασιών και των πόρων του συστήματος. Με πιο απλά λόγια, το DX12 εφαρμόζεται στα παιχνίδια μας για καλύτερη απόδοση.

Η Glacier 2 είναι μια μηχανή που βασίζεται στην αρχιτεκτονική του DirectX11 οπότε δεν μπορεί να επωφεληθεί πλήρως από το DirectX12. Αυτό θα το δούμε και από πολλούς παίχτες που εκφράζουν απορίες και παράπονα στα Forums του Steam. Δυστυχώς, δεν είμαι σε θέση να δοκιμάσω το DX12 οπότε δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη…ακόμα. Αυτή την στιγμή, το σύστημά μου υποστηρίζει Windows 8.1 με έναν επεξεργαστή Intel Core i5-4690 @3.5GHz, 8GB Ram και μια κάρτα γραφικών Radeon R9 270 @2GB. Για όσους είναι γνώστες Hardware, μπορούν αμέσως να καταλάβουν πως δεν μπορώ να έχω τις ρυθμίσεις μου στο μέγιστο και να περιμένω να έχω 60fps και «απαλό» gameplay.

Αναγκαστικά, έβαλα όλες τις ρυθμίσεις μου σε ανάμεικτο Low με Medium καταφέρνοντας να φτάσω τα 40+ fps σε γεμάτες περιοχές. Κάθε αποστολή έχει έναν συγκεκριμένο αριθμό από χαρακτήρες που επηρεάζουν την απόδοση μας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα το αντιμετώπισα στο Παρίσι, στην πρώτη αποστολή που λαμβάνει χώρα σε ένα Fashion Show. Οι NPCs ήταν πάρα πολλοί οπότε όταν έμπαινα σε ένα δωμάτιο με πολύ κόσμο, έπεφτα στα 20fps και κάτω. Παρόλα αυτά, δεν με πείραξε ιδιαίτερα μιας και είναι ένας τίτλος που παίζεται αργά και ήρεμα για να βρεθεί η καλύτερη λύση.

Αν παραλείψετε το γεγονός ότι θα υπάρχουν πτώσεις στα καρέ, τότε δεν θα έχετε ιδιαίτερο θέμα με το παιχνίδι, ειδικά αν είστε κάτοχος μιας κάρτας NVIDIA. Οι υπόλοιποι (όσοι δηλαδή έχουν AMD), τότε καλό θα ήταν να προετοιμαστούν για έναν δρόμο γεμάτο λακούβες, κακουχίες και βωμολοχίες. Το πως κατάφερα να ολοκληρώσω τις αποστολές, ένας Θεός το ξέρει. Κάθε φορά που ξεκινούσα την αποστολή του Παρισιού, θα υπήρχε πάντα ένα σημείο που θα μου προκαλούσε προβλήματα. Τα Crashes ήταν περισσότερα από τις ώρες που έχω ασχοληθεί. Έφτασα σε σημείο να δυσανασχετίσω, να κλείσω εκνευρισμένος το παιχνίδι και να ανοίξω το Twitch Channel του Psarogen για να κλάψω για τον άδικο χαμό του. Μετά σκέφτηκα πως καλό θα ήταν να ελέγξω αν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος για την ύπαρξη των crashes. Για «καλή» μου τύχη, δεν ήμουν ο μόνος με αυτό το πρόβλημα. Πολλοί παίχτες με AMD δεν μπορούν να παίξουν λόγω των απανωτών αποσυνδέσεων.

Όταν κυκλοφόρησε το δεύτερο επεισόδιο, προετοιμαστήκαμε με ένα Patch της τάξεως των 8GB. Πέρα από το αναμενόμενο περιεχόμενο υπήρχαν και βελτιώσεις στην απόδοση σύμφωνα με τα Release Notes. Δυστυχώς, δεν παρατήρησα κάποια ιδιαίτερη βελτίωση σε σχέση με την κυκλοφορία του πρώτου επεισοδίου οπότε δεν μπορώ να πω πως υπάρχει αισθητή διαφορά. Το σκηνικό παραμένει ίδιο σε γενικές γραμμές.

Αυτήν την στιγμή βρισκόμαστε σε ένα σημείο στο οποίο περιμένουμε κάποιο performance patch που θα λύσει τα περισσότερα προβλήματα για τους χρήστες της AMD. Το ερώτημα που θα μας απασχολεί μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο είναι αν θα έχουμε κάποια στιγμή έναν ολοκληρωτικά optimized τίτλο για τους υπολογιστές. Ισως τα πράγματα να βελτιωθούν μέσα στις επόμενες εβδομάδες ή μήνες. Πέρα από τις ανωμαλίες στο τεχνικό κομμάτι, το HITMAN είναι μια φρέσκια προσέγγιση σε μια σειρά που αγαπήθηκε από πολλούς και η επεισοδιακή προσέγγιση μας αφήνει με μια «δίξα» την οποία μπορούμε να «σβήσουμε» μόνο με τα επόμενα επεισόδια. Μέχρι τα επόμενα επεισόδια, μπορούμε να κάνουμε συχνές επισκέψεις στο Παρίσι και την Sapienza και να δολοφονούμε με διαφορετικούς και διασκεδαστικούς τρόπους.

Μην νομίζετε πως είναι και η μόνη και τελευταία φορά που διαβάζετε για το HITMAN. Περισσότερα επεισόδια πλησιάζουν και σίγουρα μαζί τους έρχονται και οι αντίστοιχες προσθήκες και αλλαγές. Για κάθε μια, θα υπάρχει και ένα κειμενάκι που θα αναλύει τι διαφέρει και τι έχει μείνει ίδιο. Μέχρι την επόμενη φορά, σας αφήνουμε να απολαύσετε τις αποστολές και την ιστορία του πράκτορα 47.